Buizerd

(buteo buteo)

Het verenkleed van de Buizerd is zeer variabel, van donkerbruin tot wit. Op de ondervleugel zit meestal een donkere polsvlek en een grote lichte vlek aan de vleugeltop. De staart is fijn of nauwelijks zichtbaar gebandeerd met een onduidelijke bredere eindband. Juvenielen zijn gelijk.

In glijvlucht zijn de vleugels recht, in zweefvlucht iets omhoog gebogen, als een kiekendief. Hij bidt soms.

Zijn roep is een hoog miauwend piejoe.

Kleine en grote bosgebieden. In de winter in meer open terrein.

In Nederland en België grotendeels een standvogel, in najaar en winter zijn doortrekkers en overwinteraars aanwezig.

L 51-57 / SW 113-128 / BJ

Nest

Ze nestelen in uitgestrekte bossen met naald-, loof- en gemengd bos, in laagvlaktes, in de bergen en in Groot-Brittannië zelfs op richels van rotsen. Het nest bevindt zich in bomen, meestal direct langs de stam, soms op een zijtak op een hoogte van 10-20 meter. Alleen in boomloze gebieden broeden zij op rotsen en steile heuvelkanten.

Het nest is een vrij groot bouwsel met een doorsnede van 60-85 cm. Van onderen met dikke takken en van boven van wat dunnere takken opgebouwd. De vlakke nestkom is met gras, loof, naaldboomtwijgjes, boomschors, mos en haren bekleed. Op het nest liggen vaak frisse groene takjes met bladeren of twijgjes van naaldhout. Het Buizerdpaar bouwt zelf een nest. Slechts zelden gebruiken ze een verlaten nest van een andere grote vogel. Voor het bekleden en de bouw van de nestkom neemt hij veel tijd en de nestrand begint hij pas te verhogen als de jongen uit het ei zijn gekomen.

Het vrouwtje legt 2-4 eieren. Deze zijn grauwwit, bij doorvallend licht groen, meer of minder dicht getekend met kleine en grotere, licht roest- tot donkerbruinrode vlekjes en vlekken, die meermalen om een van de polen een krans of kap vormen en soms schroefvormig over de schaal zijn verdeeld. Beide vogels broeden, het vrouwtje heeft het grootste aandeel. Het vrouwtje voedert doorgaans ook de jongen, terwijl het mannetje het voedsel aanbrengt.